UMUDUNU KAYBETME

Çocuğun olmayacak !

 

Düşünsene 16 yaşındasın deli dolusun ve rutin kontrol için Doktora gidiyorsun. Aklından ne geçer ki ? Aman ne olacak ki doktora giderim sonra arkadaşlarla takılırım dan başka bir şey geçmiyordu ki aklımdan. Kontrol edildi her şey oturdum doktorun karşısına ve bekliyorum. O dönem Almanya da yaşadığım için ve orda cinsel ilişki yaşamak gayet normal bir konu olarak nitelendirildiği için bu konuda doktorum için gayet önemliydi. Başladı konuşmaya: Deniz senin çocuğun hiç olmayacak ama korkma tıp çok ilerledi… Nasıl ya dedim neden ki ? Çünkü diye devam etti konuşmamız. Çünkü çok kistin var deniz ve bu hamile kalman için büyük bir engel sana hap yazacağım artık düzenli olarak onu kullanacaksın. Bana verdi doğum kontrol hapını ve eve yolladı. Çok takılmadım ilk zamanlar gerçekten düşünmedim bile kimseye anlatmadım annem den başka ama üzülmüştüm elbette. O dönem çocuk gelişim bölümünde okuyordum zaten ve okul bitikten sonra o işe devam etmedim. Hep sevemedim bu mesleği dedim ve belki de kendime bile itiraf edemediğim “çocuğun olmayacak” gerçeğini ertelemek istedim. Sonrasında başka bir işe başlayıp İstanbul maceram başladı ( Bu konuyu başka bir yazıda anlatırım). Ufak bir rahatsızlıktan dolayı yine Doktora gitmiştim ama inanın aklımda artık kalmamıştı çocuğum olmayacak düşüncesi, hep bunu bilemeyiz kısmet dedim herkese. Kontrolümü olduktan sonra yine aynı senaryo hatta daha ilerisi karşımdaydı. Doktor yine konuşmaya başladı : Deniz rahim ağız kanseri riskin var bence rahmini almalıyız dedi. Ve işte o an ben yıkıldım ! Ya ben daha 20 yaşındayım dedim ve çıktım odasından. Ağladım çok ağladım o gün asla hafızamdan çıkmayacak. Bu sefer takıldım elbette bu konuya belki kanser riskim vardı ve bu konu hafife alınmayacak kadar ciddi bir konuydu. Almanya’daki doktorumu arayıp durumu izah ettim , buraya gel tedavine  başlarız dedi. Gittim ufak bir operasyonla rahmim alınmadan kistlerin bir kısmından kurtuldum. Türkiye’ye döndüm ve normal hayatıma devam ettim , tabi 6 ayda bir rutin kontrollerim devam ediyordu. 6 ay geçtikten sonra yine kontrolümde aynı senaryo. “çocuğun olmayacak” ama tıp çok ilerledi ;) Ben artık kafama yerleştirmiştim benim belki hiç bir zaman çocuğum olmayacaktı... 

Bunu yazma sebebim umdunu kaybetmiş olan sensin belkide arkadaşım. Kaybetme !